TRUBADURI - Kolja Mićević

Povijest trubadurskog pjesništva istovremeno je i povijest provansalskog jezika, njegovog osamostaljivanja u odnosu na latinski, i neprekidnog bogaćenja. Ubrzo, trubaduri su razvili mnoge forme, za njih je svaka pjesma nova potraga za odgovarajućim, dotad neupotrebljivanim, formama. Pisati »trubadurski« značilo je, prije svega, prihvatati sva mogućna ograničenja, od kojih ona formalna nisu bila najveća. »U okovima«, trubaduri su uzletjeli visoko, u astralne prostore čiste liričnosti, postavljajući granice svojih rimovanih dostignuća neshvatljivo daleko.
U svojoj pjesmi Caras rimas – dragocjene rime! – koja je jedna od najteže prevodivih trubadurskih pjesama, Arno Danijel upotrebljava stih koji u jednoj strofi izgleda potpuno slobodan, uobličen samo ritmički, ali ako se pogledaju ostale strofe, onda se vidi da taj prvi utisak vara, jer se u slijedećim strofama rima javlja povezujući tako sve dočetke ranijih stihova: